Το ημερολόγιο ενός «φυλακισμένου» στη Σανγκάη: Η ζωή μου σε ένα ατελείωτο lockdown -Ολα τα προβλήματα

Ένας κάτοικος της κινεζικής μεγαλούπολης περιγράφει την απόγνωση –και την ανθρωπιά– κατά τη διάρκεια των τριών εβδομάδων αυστηρής καραντίνας στη Σανγκάη.

Σε μια εξομολόγηση στον Guardian, κάτοικος της κινεζικής μεγαλούπολης, περιγράφει την κατάσταση...

Κάπως μετά από τρεις εβδομάδες σε καραντίνα, κλειδωμένος στο στούντιο μου στη Σαγκάη, ενώ καθάριζα το μοναδικό αγγούρι που είχε απομείνει για δείπνο από το τελευταίο πακέτο κρατικών προμηθειών, μετά την περιήγησή μου στο διαδίκτυο για μια... δυσβάσταχτη ποσότητα άθλιων εμπειριών από το lockdown, ξεπήδησαν στο μυαλό μου τέσσερις λέξεις που είχε πει ο Steve Jobs: «μείνε πεινασμένος, μείνε ανόητος».

Είναι σαν μια αόρατη δύναμη να φωνάζει αυτές τις λέξεις στα αυτιά μου και μετά να τις φωνάζει δυνατά και καθαρά στον ουρανό πάνω από τις 26 εκατομμύρια ψυχές που ζουν σε αυτή τη μοναχική, ακίνητη, άδεια, γιγάντια πόλη που έχει βιώσει τα πάντα τα τελευταία 30 χρόνια.

Μέσα από το στενό παράθυρο της κουζίνας μου, ένας άδειος δρόμος της Σανγκάης πριν το lockdown αντηχεί με κάποιον τρόπο βαθιά στη συνείδησή μου: οι αναμνήσεις από εκείνα τα υπέροχα χρόνια πριν από το 2019 φαίνονται τόσο σουρεαλιστικές που μου διαφεύγουν σαν ιστορίες από μια προηγούμενη ζωή.

Μια τέταρτη, αλλά πολύ διαφορετική καραντίνα στη Σανγκάη

Αρχικά, αυτή δεν είναι η πρώτη μου καραντίνα, ούτε η δεύτερη, ούτε καν η τρίτη. Ως ένας από τους πολλούς Κινέζους που επέστρεψαν στην Κίνα το 2020 εν μέσω της πανδημίας μετά από χρόνια στο εξωτερικό, έχω ήδη μάθει και εξασκήσει την τέχνη του να κάθομαι ήσυχα σε ένα δωμάτιο μόνος, επαναλαμβανόμενα και ευλαβικά τα τελευταία δύο χρόνια. 

Έχω ήδη όλες τις εφαρμογές γυμναστικής για εσωτερικούς χώρους, ηχητικά βιβλία, συνδρομές, εφαρμογές διαλογισμού, εφαρμογές online συσκέψεων και παράδοσης φαγητού που γνωρίζω καλά και σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να μπω στην τέταρτη καραντίνα της ζωής μου με απόλυτη χάρη, σαν επαγγελματίας.

Ξεκίνησε αργά, σαν τρένο που φεύγει από τον σταθμό. Την πρώτη εβδομάδα του Μαρτίου, γνώριζα ότι αρκετοί ήταν κλειδωμένοι τα σπίτια τους για αρκετές ημέρες λόγω μιας νέας αύξησης λοιμώξεων από την παραλλαγή Όμικρον, αλλά κανείς που ξέρω προσωπικά δεν είχε επηρεαστεί ακόμη από την κατάσταση.

Τη δεύτερη εβδομάδα, όλοι είχαν έναν φίλο που είτε ήταν κλεισμένος στο γραφείο του είτε στο σπίτι. Τα memes και τα αστεία άρχισαν να κυκλοφορούν στα κινεζικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης: «Όσοι είναι στη δουλειά περνούν τη μέρα τους ανησυχώντας αν μπορούν να επιστρέψουν σπίτι και όσοι είναι στο σπίτι περνούν τη νύχτα ανησυχώντας αν μπορούν να πάνε στη δουλειά το επόμενο πρωί».

Μέχρι τα μέσα Μαρτίου, όλοι ήξεραν ότι κάποιου είδους lockdown επρόκειτο να συμβεί. Τα γραφεία άρχισαν να κλείνουν και οι άνθρωποι καλούνταν σταδιακά να εργάζονται από το σπίτι. 

Οι αριθμοί των κρουσμάτων δεν ήταν ακόμα μέρος των καθημερινών συζητήσεων και κανείς δεν ήταν πραγματικά ανήσυχος γιατί… έλα τώρα: όλοι έχουν έναν φίλο ή έναν φίλο φίλου εκτός Κίνας που προσβλήθηκε από την Covid-19, ανάρρωσε και τώρα χαίρεται τη ζωή του. Όχι από τα μέσα ενημέρωσης, ούτε από την πολιτική, ούτε καν από την επιστημονική έρευνα, αλλά από κάποιον που έχει βρεθεί σε αυτή την κατάσταση και τον εμπιστεύονται.

Τέλος Μαρτίου η Σανγκάη μπήκε στα... βαθιά νερά του κορωνοϊού

Την τελευταία εβδομάδα του Μαρτίου, συνειδητοποιήσαμε τελικά ότι βρισκόμασταν σε βαθιά νερά και θα είμαστε εκεί για πολύ καιρό. 

Τα εστιατόρια είναι κλειστά, σκηνές χάους με εφόδους στα μαγαζιά προς αναζήτηση αποθεμάτων αρχίζουν να μετατρέπονται σε υλικό για ραπ τραγούδια και οι αρχές της πόλης επιβάλλουν τελικά ένα πλήρες lockdown ανά τμήματα σε διάστημα 10 ημερών. 

Αποθήκευσα φαγητό για 10 ημέρες, άρχισα να κατεβάζω βιβλία διαλογισμού και Βουδισμού για την ψυχική μου ευεξία και έγραψα το ημερήσιο πρόγραμμα στον πίνακά, μου ενώ μεταπηδούσα από κλήσεις ζουμ σε εφαρμογές άμεσων μηνυμάτων, προσπαθώντας να συγκεντρωθώ στο γραπτό μου.

Τη δεύτερη μέρα του ολικού lockdown, προσπάθησα να περιηγηθώ στις εφαρμογές για να αγοράσω καφέ. Για λίγα δευτερόλεπτα, η καρδιά μου σταμάτησε. Τίποτα δεν ήταν πλέον διαθέσιμο. Από εκείνο το σημείο και μετά, τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Όσο περισσότερο «βουτούσα» στο lockdown της Σανγκάης, τόσο περισσότερο συνειδητοποιούσα ότι έχω πέσει σε μια μαύρη τρύπα. 

Η κατάσταση απλώς χειροτέρευε. Κατέβασα 30 ακόμη εφαρμογές, πρόσθεσα αυτή της δημοτικής υπηρεσίας, ξύπνησα στις 6 το πρωί για να αδειάσω τη λίστα αγορών μου, αλλά τίποτα δεν βοήθησε. Έπρεπε να συνειδητοποιήσω είτε ότι τα αποθέματα εξαντλούνται είτε ότι κανείς δεν είναι εκεί έξω για να παραδώσει. 

Δεν άργησα να καταλάβω ότι όλοι βρίσκονται στην ίδια κατάσταση. Μαζί με φίλους καταλήξαμε σε μια σιωπηλή συναίνεση: πίσω από κάθε χαμογελαστή φάτσα στο WeChat (εφαρμογή επικοινωνίας) στις 6 το πρωί βρίσκεται ένας απελπισμένος κάτοικος στη Σαγκάη.

Το φαγητό που δίνεται από τις δημοτικές υπηρεσίες / Φωτογραφία: AP

Την έκτη ημέρα, η πολυπόθητη απελευθέρωση δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα, αλλά το πραγματικό άγχος ξέσπασε. Ένας γείτονας χτύπησε την πόρτα για να ζητήσει ρύζι. Είναι 50 χρονών, μένει μόνος του στο διπλανό κτίριο και του τελείωσε και ο τελευταίος κόκκος.

 Έριξα το μισό πακέτο ρυζιού στην κατσαρόλα του και αρνήθηκα όταν επέμενε να με πληρώσει. Τη στιγμή που έκλεισα την πόρτα κατάλαβα ότι η κατάσταση είχε φτάσει σε ένα σημείο όπου ήταν δύσκολο να αποκτήσω ακόμα και τα απολύτως απαραίτητα.

Σοβαρή έλλειψη τροφίμων

Όσο περνούν οι μέρες, η έλλειψη τροφίμων γίνεται όλο και πιο σοβαρή. Για τους πολλούς που δεν μπόρεσαν να αγοράσουν είδη παντοπωλείου στο διαδίκτυο και είχαν το ελάχιστο δυνατό από τις κρατικές προμήθειες, η ομαδική αγορά του WeChat ήταν ο μόνος τρόπος. 

Λόγω της περιορισμένης κυκλοφορίας στους δρόμους και του υψηλού κινδύνου για τους εργαζόμενους στα ντελίβερι κατά τη διάρκεια του lockdown, προτεραιότητα είχαν μόνο παραγγελίες τροφίμων πάνω από μια συγκεκριμένη τιμή ή ποσότητα και πάνω.

Ο αρχηγός της ομάδας στην εφαρμογή έγινε γρήγορα ο ήρωας που πρέπει να διαδραματίσει κάποιος στο lockdown στη Σανγκάη: πρέπει να είναι επινοητικός, εξυπηρετικός και οργανωμένος ταυτόχρονα. Συνήθως ξεκινούν μια έρευνα στην ομάδα στο WeChat, μαζεύουν τα αιτήματα από τους γείτονες, συνδέονται με προμηθευτές τροφίμων, πληρώνουν εκ των προτέρων και τα μοιράζονται ανάλογα όταν φτάνουν οι προμήθειες.

Το μόνο καλό είναι ότι μέσα σε λίγες μέρες άρχισα να γνωρίζω τους γείτονές μου περισσότερο από ό,τι τα τελευταία δύο χρόνια. Αντάλλαξα σάλτσα με καφέ με έναν γείτονα και αυγά με γάλα με έναν άλλο.

Άρχισα μάλιστα να σχεδιάζω ένα μικρό πάρτι για μια κοπέλα στον επάνω όροφο που θα έκλεινε τα 30 της χρόνια σε αυτό το lockdown «χωρίς τούρτα, χωρίς κεριά, χωρίς κρασί, χωρίς φίλους», όπως περιέγραψε σαρκαστικά.

Η μαύρη αγορά αρχίζει επίσης να «ανθίζει» την τρίτη εβδομάδα: η Coca-Cola, τα νουντλς, τα αποξηραμένα μάνγκο και τα πατατάκια πωλούνται δύο ή τρεις φορές υψηλότερα από την αρχική τους τιμή από το παράθυρο στους ενοίκους του κτιρίου. Το κορίτσι που έχει «το μικρό περίπτερο» έχει επαφή με έναν προμηθευτή τροφίμων που κρατά το σούπερ μάρκετ του κλειστό για το κοινό.

Το PCR τεστ είναι η μόνη ευκαιρία για να βγούμε έξω. Μας ζητείται να κάνουμε αυτή την εξέταση κάθε τρεις ή τέσσερις ημέρες, μερικές φορές μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα ή πολύ αργά τη νύχτα. Κάπως έτσι οι περισσότεροι από εμάς αισθανόμαστε ακόμα τυχεροί που μας ζητούν να κάνουμε το τεστ, γιατί είναι ο μόνος τρόπος να βγούμε για λίγο και να αναπνεύσουμε καθαρό αέρα.

Είμαστε αρκετά τυχεροί που όλη η πολυκατοικία μας παρέμεινε αρνητική μέχρι τώρα. Τα μολυσμένα άτομα που βρέθηκαν θετικά κατά τη διάρκεια των ομαδικών PCR καλούνται να πάνε σε κινητά ιατρικά κουβούκλια όπου ομαδοποιούνται οι ασθενείς, χωρισμένοι από τον «αρνητικό» κόσμο στη Σαγκάη.

«Είναι σαν νυχτερινό τρένο χωρίς προορισμό»

Αργότερα έμαθα από το διαδικτυακό ημερολόγιο του WeChat ενός φίλου που αναγκάστηκε να πάει εκεί αφού βγήκε θετικός στο τεστ ότι κοιμούνται σε έναν τεράστιο ανοιχτό χώρο όπου ο φωτισμός είναι 24/7 και 2.000 άτομα μοιράζονται 10 ντουλάπες. «Είναι σαν νυχτερινό τρένο χωρίς προορισμό», έγραφε το διαδικτυακό ημερολόγιο.

Καραντίνα στη Σανγκάη / Φωτογραφία: AP

Οι τελευταίες εβδομάδες ήταν αρκετά καταθλιπτικές καθώς το άγχος για το φαγητό αρχίζει σιγά-σιγά να παρασύρει τους ανθρώπους, αλλά ο καθημερινός αριθμός νέων λοιμώξεων συνεχίζει να αυξάνεται. Η αρχική ημερομηνία λήξης του lockdown συνεχώς παρατείνεται. 

Η αβεβαιότητα αρχίζει να κυριαρχεί στο μυαλό των ανθρώπων: επιστρέφουμε ξανά στην κανονικότητα; Θα λειτουργήσει το μοντέλο της Ουχάν για τη Σανγκάη;

Βρισκόμαστε σε μια χώρα που τηρεί σταθερά τη μηδενική ανοχή στον κορωνοϊό, αλλά τα κρούσματα εκτινάσσονται τόσο ψηλά όσο στην αρχή του δεύτερου κύματος στην Ευρώπη. 

Είναι σαν να ετοιμάζετε μπικίνι για τη Σιβηρία, να χρησιμοποιείτε τσόπστικς για να φάτε μπριζόλα, σαν διδάσκετε έναν αετό πώς να κολυμπάει: όταν κανείς έρχεται αντιμέτωπος με ακραίες καταστάσεις, συμβαίνει το δράμα.

Και η Σανγκάη ήταν πάντα το τοπίο του δράματος στη σύγχρονη κινεζική ιστορία, και θα είναι πάντα στην ουσία της. 

Η πόλη δεν είναι μόνο το οικονομικό κέντρο της χώρας, αλλά εκτιμάται επίσης για τη δυναμική της μεσαία τάξη, την ποικιλόμορφη δημόσια ζωή, την ανοιχτόμυαλη διανόηση και την ενεργή (με κινεζικά πρότυπα) κοινωνία των πολιτών.

Εντείνονται οι αντιδράσεις πολιτών και επιστημόνων

Οι συνταξιούχοι ιατροί αρχίζουν να προτείνουν εναλλακτικές λύσεις στα δραστικά μέτρα και αμφισβητούν τη νομιμότητα της στρατηγικής μηδενικού Covid. 

Οι δημοσιογράφοι αρχίζουν να συλλέγουν στοιχεία για θανάτους που συνέβησαν λόγω απρόσιτης υγειονομικής περίθαλψης και αυστηρών αποτελεσμάτων από τεστ PCR που εμποδίζουν τους ασθενείς να φτάσουν στα επείγοντα. Οι πολίτες αρχίζουν να αναρωτιούνται πώς η αγαπημένη τους πόλη έγινε κόλαση επί Γης με ανθρώπους να λιμοκτονούν και να φωνάζουν για βοήθεια. 

Ο θυμός και η απογοήτευση αρχίζουν να κυριαρχούν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με άρθρα και βίντεο να κοινοποιούνται εκατομμύρια φορές πριν διαγραφούν ή αφαιρεθούν αυταρχικά από τη λογοκρισία.

Ένα άρθρο με τίτλο «Οι άνθρωποι της Σανγκάης έχουν φτάσει στο όριο της μέγιστης ανοχής τους» προβλήθηκε 20 εκατομμύρια φορές και έγινε ξανά ορατό για πρώτη φορά στην κινεζική ιστορία του Διαδικτύου ως εκ θαύματος, αφού διαγράφηκε από τις αρχές, λόγω της άνευ προηγουμένου προσοχής των πολιτών.

Καραντίνα στη Σανγκάη / Φωτογραφία: AP

Ξέρω ότι ζω μια εμπειρία που συμβαίνει μια φορά στη ζωή: προγραμματισμένη παροχή τροφίμων, ανταλλακτική οικονομία, πείνα, άγχος πολέμου και αβεβαιότητα.

Επίσης, αρχίζω σιγά σιγά να νιώθω όλο και πιο άβολα με τη δημόσια αφήγηση γύρω από «θετικά κρούσματα»: κάθε κτίριο όπου εντοπίζεται θετικό κρούσμα θα έχει 14 ακόμη ημέρες lockdown και θα προστεθούν πολλά νέα τεστ PCR, για να μην αναφέρω τον φόβο της αποστολής στο κινητό ιατρικό κουβούκλιο. Αυτό προκαλεί εύκολα φόβο στο κοινό για «θετικές» περιπτώσεις και ανθρώπους.

Τις τελευταίες ημέρες, οι γείτονες αρχίζουν να καταγγέλλουν ο ένας τον άλλον στην ομάδα WeChat.

Μερικές μέρες αφορούσε ποιος δεν έκανε τεστ PCR, άλλες φορές ήταν για το ποιος προσπάθησε να βγει κρυφά για φαγητό. Στο συγκρότημα του φίλου μου, οι γείτονες αρχίζουν ακόμη και να καλούν την αστυνομία όταν βλέπουν κάποιον να κατεβαίνει κάτω ή να μιλάει σε μια ομάδα.

Μπορώ να δω την απίστευτη ομοιότητα μεταξύ του να είσαι «θετικός/ύποπτος» τώρα και «διανοούμενος/αστός» στη δεκαετία του 1960 κατά τη διάρκεια της Πολιτιστικής Επανάστασης. Για να είμαι ειλικρινής, αυτό με αναστατώνει πολύ περισσότερο από την πείνα ή την Covid-19.


epirusblog.gr
5 of 5
Το ημερολόγιο ενός «φυλακισμένου» στη Σανγκάη: Η ζωή μου σε ένα ατελείωτο lockdown -Ολα τα προβλήματα
epirusblog.gr
5 of 5
κοσμος 218770159427397779

Τα καλύτερα

item