Γιάννενα: Η αδιαφορία οδήγησε στο λουκέτο Γιάννενα: Η αδιαφορία οδήγησε στο λουκέτο | Epirusblog.gr | Ιωάννινα Ήπειρος Ελλάδα

Γιάννενα: Η αδιαφορία οδήγησε στο λουκέτο

Γιάννενα: Η αδιαφορία οδήγησε στο λουκέτο

Λυπηρό χαρακτηρίζει το γεγονός της κατάργησης του Γυμνασίου Μουσιωτίτσας η μέχρι πρότινος διευθύντριά του Ελένη Νούτσου, σημειώνοντας, μάλιστα, πως αποτελούσε το μοναδικό σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης σ’ έναν μεγάλο δήμο 64 χωριών και πρόκειται για τη μοναδική κατάργηση σχολικής μονάδας σε όλη την Ελλάδα.

Δικαιολογεί, ωστόσο, την απόφαση κατάργησής του, με δεδομένο πως οι εγγεγραμμένοι μαθητές για το σχολικό έτος 2018-19 είναι πλέον τρεις και αυτοί μόνο στις δύο από τις τρεις τάξεις του Γυμνασίου, εκφράζοντας την ελπίδα ότι κατά τον στρατηγικό σχεδιασμό του υπουργείου Παιδείας για το μέλλον της συγκεκριμένης σχολικής μονάδας, έγιναν δημογραφικές και οικονομικές μελέτες, με έγκυρες προβλέψεις.

«Γεγονός είναι ότι κράτος και τοπική κοινωνία αδιαφόρησαν επί σειρά ετών για τη φθίνουσα πορεία του μαθητικού δυναμικού του σχολείου και τώρα, ναι, ήρθε η ώρα του. 
Για μας τους εκπαιδευτικούς, όμως, που αβίαστα επιλέξαμε να το υπηρετήσουμε ως υγιή και ζωντανό οργανισμό, παρότι κι εμείς από την αρχή του σχολικού έτους είμαστε ενήμεροι για την επικείμενη κατάργησή του, είναι σχεδόν οδυνηρό», σημειώνει σε επιστολή της προς τον Η.Α., υπεραμυνόμενη όμως τη σωστή λειτουργία του σχολείου έως σήμερα, προκειμένου να προλάβει και την παραμικρή πιθανή υποψία ότι μια ενδεχόμενη δυσλειτουργία του επαρχιακού αυτού σχολείου οδήγησε στο κλείσιμό του.
«Με την έναρξη της φετινής σχολικής χρονιάς, στο Γυμνάσιο Μουσιωτίτσας οι εγγεγραμένοι μαθητές ήταν τέσσερις, αλλά η αντίσταση όλων μας ενάντια στην ωφελιμιστική αντίληψη του «αν αξίζει τον κόπο», την οποία έφεραν εν μέρει ακόμη και κάποιοι γονείς στο ίδιο το χωριό, κατέστησε τον χώρο του σχολείου, χώρο ευχάριστης εργασίας, αλλά και ευχάριστης φοίτησης. 
Κύριο και κοινό μέλημα όλων των συναδέλφων ήταν να αποκτήσουν οι μαθητές μας τις προϋποθέσεις μελλοντικής ομαλής ένταξής τους σε μια άλλη σχολική κοινότητα, χωρίς να υπολείπονται των άλλων μαθητών σε γνώσεις, δεξιότητες κι εμπειρίες.
Έτσι, η ανάπτυξη κάθε είδους γραμματισμού -σχολικού, κοινωνικού, λειτουργικού- μέσω της υλοποίησης ιδιαίτερων σχολικών και διασχολικών δράσεων, στοχευμένων εκπαιδευτικών εκδρομών μέχρι και στο εξωτερικό, εκπαιδευτικών προγραμμάτων, η ενσωμάτωση των γονέων και κηδεμόνων, αλλά και των τοπικών αρχών στο σχολικό γίγνεσθαι, διατήρησαν υγιή τη λειτουργία του Γυμνασίου κατά την τελευταία του χρονιά σ’ ένα πλαίσιο ανθρωπιάς και επαγγελματισμού συνάμα.
Η ποιοτική λειτουργία του σχολείου αυτού διευκολύνθηκε, επίσης, τόσο από την απρόσκοπτη οικονομική στήριξη της Σχολικής Επιτροπής του δήμου Δωδώνης, ως προς τις σχολικές υλικές ανάγκες, αλλά και τις όποιες εκπαιδευτικές δράσεις υλοποιήσαμε, πράγμα καθόλου δεδομένο, όσο και από την κτιριακή και υλικοτεχνική αρτιότητα, τη βιβλιοθήκη του, τη θέση του δίπλα στο ποτάμι», σημειώνει.
Αναφέρεται, επίσης, και στις προσπάθειες και προτάσεις για διεύρυνση του μαθητικού δυναμικού, αποδίδοντας τη διαρροή των μαθητών της περιοχής στα σχολεία των Ιωαννίνων, ή του Κουκλεσίου στα σχολεία της Φιλιππιάδας, στη δήλωση διευθύνσεων κατοικίας στις αντίστοιχες πόλεις. Επίσης, η πρόταση να λειτουργήσουν στο σχολείο δομές υποστήριξης και εκπαίδευσης προσφύγων, προσέκρουε στην υπουργική απόφαση, εφόσον η Μουσιωτίτσα δεν ήταν εντός των ορίων των κέντρων φιλοξενίας.
«Το αν πεθαίνοντας ένα σχολείο, εκπνέει κι ένα χωριό -εδώ κι ένας δήμος- ή αν έχει προηγηθεί ο θάνατος του χωριού και του δήμου, είναι θέμα πολιτικής, οικονομικής, κοινωνιολογικής και φιλοσοφικής διερεύνησης, αφορά όμως και τον κάθε πολίτη αυτής της χώρας, πόσο μάλλον τώρα που τα εθνικά ζητήματα είναι επίκαιρα. 
Και βέβαια πρόκειται για μικρές, επαρχιακές, μεθόριες ή ενίοτε δυστυχώς και παραμεθόριες σχολικές μονάδες, οι οποίες συνήθως δε βρίσκονται σε χωριά δήμων με διαρκή ετήσιο τουρισμό. Η Μουσιωτίτσα είναι ένα μεγάλο χωριό για τα ελληνικά δεδομένα, 25 χιλιόμετρα από το αστικό κέντρο, μισό χιλιόμετρο από τον κεντρικό δρόμο Ιωαννίνων–Άρτας, περιστοιχιζόμενη από μικρότερα χωριά και οικισμούς. 
Παρ’ όλα αυτά, η ανύπαρκτη πολιτική αποκέντρωσης και η απουσία κινήτρων και υποδομών εκ μέρους του κράτους, καθώς και η μειωμένη κοινωνική ευθύνη της τοπικής κοινωνίας, ελλείψει συλλογικότητας, διορατικότητας και αποτελεσματικότητας, φαινόμενο βαθύτατα ελληνικό, υποσκάπτουν τη βιωσιμότητα του χωριού.
Σε όλη την Ελλάδα, αλλά και στην ορεινή Ήπειρο, υπάρχουν κι άλλες μικρές σχολικές μονάδες υποχρεωτικής εκπαίδευσης, με παρόμοια συμπτώματα αριθμητικής εξασθένισης του μαθητικού δυναμικού, των οποίων η κατάργηση είναι επίσης θέμα χρόνου. 
Πρώτα ως πολίτης κι έπειτα ως εκπαιδευτικός, αιτούμαι την ευαισθητοποίηση της τοπικής κοινωνίας και παρακαλώ τις τοπικές και δημοτικές αρχές, αλλά και τους κρατικούς φορείς να μεριμνήσουν, ώστε να ξεκινήσει ένας καινοτόμος σχεδιασμός για τα επαρχιακά χωριά και τα ζωντανά ακόμη σχολεία και για να αποφευχθεί, ει δυνατόν, η εικόνα του “πτώματος”», καταλήγει.
Epirusblog Gr
5 of 5
Γιάννενα: Η αδιαφορία οδήγησε στο λουκέτο
Epirusblog Gr
5 of 5
Ιωάννινα 6513247285212141390
Σχόλια
item